“Zijn dit echte boeven mama?”

//“Zijn dit echte boeven mama?”

“Zijn dit echte boeven mama?”

Een van Ezra zijn favoriete bezigheden is het spelen met LEGO. En dan vooral de politiewagen en de boeven die hij heeft. Regelmatig vinden er spectaculaire achtervolgingen plaats als de boef weer een auto heeft gestolen en de politie alle zeilen moet bijzetten om deze boef te vangen.

Ezra had al eerder gehoord dat zijn moeder op woensdagavond naar de gevangenis gaat om daar Engelse les te geven maar toen deze meiden een middag bij ons in huis kwamen voor een diploma uitreiking was zijn interesse gewekt!

Sinds we terug zijn uit Nederland is het voor Geke weer een nieuwe fase in haar werk. Nu we Esmé onze kleine prinses in huis hebben is het niet meer vanzelfsprekend/mogelijk om elke dag te werken. In de eerste plaats is Geke moeder en Esmé gaat nog niet naar school toe wat betekend dat we samen flexibel moeten zijn met het werk.

Redelijk snel na terugkomst werd Geke gevraagd of ze mee wilde werken in het team dat op woensdagavond naar de meiden gevangenis gaat om Engelse les te geven. Dat kan prima, ik ben thuis om de kinderen het laatste zetje te geven en ze in bed te leggen en Geke kan op pad.

Het is voor Geke ook een nieuwe ervaring, werken met meiden. Normaal werkte ze altijd met jongens waarvan ze altijd zei; lekker makkelijk, als ze boos zijn geven ze elkaar een paar klappen en is het duidelijk. Bij meiden kan dat soms wat geniepiger zijn. Maar Geke geniet ervan om uit huis te zijn en te werken met meiden.

Waarom geven we Engelse les vraag je je misschien af? Door de jaren heen hebben we gezien dat meiden en jongens die op straat leven of in de favela´s uiteindelijk vaak in de gevangenis komen. Als ze vast zitten hebben ze alle tijd om na te denken over hun leven en toekomst en ze zijn niet onder invloed van drugs. De Engelse les geeft ze afleiding, we gebruiken de Engelse les en de overdenking die we na de Engelse les geven om ze te bemoedigen en ze te wijzen op de toekomst die ze hebben. De Engelse les is een instrument om ze op te bouwen.

Eind juni was het zover, de meiden hadden alle lessen Engels gevolgd, een examen gehad en waren nu geslaagd voor een officieel erkende Engelse cursus. Een prestatie die sommige nog nooit hadden bereikt.

De diploma uitreiking vond plaats bij ons in huis. Onder begeleiding van een klein peleton bewakers zouden de meiden worden opgehaald uit de gevangenis en bij ons in huis een mooie middag hebben. Een collega had de leiding over deze dag en had alles tot in de puntjes georganiseerd. Omdat de diploma uitreiking bij ons in huis was had Ezra er ook vragen over, hij had de taart al zien staan en vroeg zich af of die meiden echt boeven waren? We hebben hem zo goed als het ging uitgelegd hoe het zat en hem gevraagd of hij niet zingend over politie en boeven door de gangen wou lopen. Hier heeft hij zich keurig aan gehouden!

De middag begon als volgt: Om 13:30 reed Geke samen met Jemima in de kombi naar de gevangenis. Daar aangekomen moest Geke de kombi naar binnen rijden zodat de “transfer” van de meiden veilig kon verlopen. De regel: “… is protocol meiden”. Heeft Geke die middag verschillende keren gehoord. Na nog een laatste keer fouilleren gingen de meiden en de bewakers mee. De bewaking was 1 op 1, zeven meiden en zeven bewakers. In de kombi was de sfeer al opperbest, de meiden hadden er zin in. Aangekomen bij ons huis was het weer hetzelfde. Geke reed de kombi naar binnen, de garagedeur werd gesloten en daarna mochten ze uitstappen.

(vanaf hier geschreven door Geke).
Hier aangekomen hadden we een zaaltje beneden ingericht als een soort beauty salon. We hadden iemand geregeld voor de nagels (Dayane, die we al langer begeleiden, een mooie win-win situatie. Zij kon wat bijverdienen en de meiden kregen mooie nagels), make- up, wenkbrauwen en het haar. De meiden en de agenten die mee waren werden helemaal enthousiast. Behalve de enige mannelijke agent die zag het een lange middag worden :). Na ruim 2,5 uur waren alle meiden mooi en klaar om naar de grote zaal te gaan. Ook die hadden we mooi ingericht. Er had iemand aangeboden om te koken dus er werd ze eerst een diner aangeboden.

Ze zaten te stralen en ondanks hun hardheid die de meeste meiden hebben zagen we emotie. En die emotie was vooral in de vorm van een vraag; Waarom? Waarom doen jullie dit voor ons? We hebben die middag veel gesprekken gehad die bijna allemaal gingen over het feit dat ze opnieuw mogen beginnen. Dat er een toekomst voor hun ligt dat ondanks de fouten die ze hebben begaan dat er een nieuwe start is en dat ze dat kunnen dat ze capabel zijn, dat ze talenten hebben. Dat ze meer zijn dan alleen het liefje van de drugsdealer. Dat ze het niet moeten accepteren dat ze gebruikt en misbruikt worden om daarna weer gedumpt te worden.

Stuk voor stuk meiden met een verhaal. Meiden die er niet voor hun zweet voeten zitten. Wetende dat dit de enigste meiden gevangenis in de staat Minas Gerais is zegt misschien wat over de zwaarte van de misdrijven die ze hebben begaan. Op het moment betalen ze de prijs , wettelijk gezien, maar wat ze hebben gedaan dat blijven ze de rest van hun leven met zich mee dragen. En daar moeten ze mee dealen. Maar ze zijn te jong en te intelligent om hun leven te vergooien er is al genoeg verdriet, haat en nijd en het zou gaaf zijn als deze 7 meiden de cirkel van misbruik, dood en verdriet kunnen doorbreken en laten zien dat het anders kan.

Wij geloven in nieuwe kansen, vergeving en genezing en het is die boodschap die deze mensen hoop bracht en de twinkeling in hun ogen. Een twinkeling die zei: Ik geloof dat dat kan ook voor mij!. En daar doen we het voor!

 

By | 2017-08-04T13:27:42+00:00 24/07/2017|