Waardeloos.

//Waardeloos.

Waardeloos.

De moeder komt op de kombi afgelopen en roept of wij van de overheid zijn? Ik vertel haar dat we dat niet zijn en onze gids (dochter van) duwt haar weg. Niet geheel naar de zin van de moeder natuurlijk en dat zal de straat weten, moord en doodslag! Dochter en enkele bewoners kibbelen door en ik vraag me af waarom het vaak zo’n chaos word als we willen helpen? waarschijnlijk heeft het iets te maken met de doelgroep waarmee we werken.

Terug naar het begin, het is alweer een paar maanden geleden als we via facebook een bericht krijgen van een oud jongen; “ik woon weer in Belo Horizonte!” was de boodschap. Dat was toch hoogst opmerkelijk. Hij was één van de jongens die tot de laatste dagen bij ons had gewoond en waar eigenlijk nergens plek voor was toen wij als opvanghuis onze deuren sloten. Een lichamelijke beperking, een hele rits aan medicijnen om hem gezond te houden en moeite met intelligentie en eigenwaarde, iemand die wat betreft zorg overal net tussen wal en schip valt. Na veel zoeken konden we hem bij een ander opvanghuis brengen en via vele omwegen is hij uiteindelijk bij familie in Sao Paulo gaan wonen. Daar heeft hij het echter niet zo lang volgehouden. Of het aan hem lag of zijn familie is lastig te zeggen omdat we niet het hele verhaal kennen, maar het feit dat hij alleen terugkwam naar Belo Horizonte beloofde niet veel goeds.

Nadat we hem hadden gesproken op facebook nodigde Geke hem uit om eens langs te komen. Redelijk snel kwam hij langs met zijn vriendin. Ze hadden elkaar al via internet leren kennen en nu hij terug was in Belo Horizonte waar zij vandaan komt waren ze al snel in een relatie beland. Geke had een goed gesprek met ze en deelde haar zorgen. Eigenlijk is hij niet in staat om voor zichzelf te zorgen en de vriendin die hij heeft is ook een bekende voor ons via het straatwerk van een ander huis. Kortom een zorgelijke situatie en heel lastig om ze effectief te kunnen helpen.
Hij vertelde dat hij was verhuisd naar Morro do Papagaio en vroeg of wij konden helpen om een koelkast en gasfornuis te verhuizen. Geke beloofde onze hulp en zo kon het gebeuren dat ik vrijdagmorgen 8 september de kombi naar buiten reed om een koelkast en gasfornuis te verhuizen.

We hadden om 9 uur afgesproken met zijn vriendin en toen ze om half tien aan kwam wandelen konden we vertrekken. Ze had ook nog een andere meid (huisgenootje) meegenomen en een baby. Ik had de hulp ingeschakeld van een collega en zo reden we met z’n vijven weg. Vanwege de soms onmogelijke adressen in de favelas had ik de vriendin als gids meegenomen.

Als ik in de favela rijd met de kombi krijg ik altijd een beetje Efteling “fata morgana” gevoel. Er is zoveel te zien en te doen in de smalle straatjes en een groot deel van het leven speelt zich buiten af. Na een aantal keer links, rechts word er gezegd dat ik mag stoppen. Ik draai alle deuren op slot van de kombi en ondertussen staat de moeder dus te roepen en te dreigen zoals ik eerder beschreef. Wat nu precies het probleem was weet ik niet maar onze gids doet een poging het op te lossen en langzaam verdwijnen ze naar de achtergrond.

Wij lopen ondertussen een veel te steil weggetje omhoog en komen via een poort op een klein binnenplaatsje. Er lopen een stuk of 5 puppy’s die alles hebben onder gepoept en het is er een vieze bende. De deur van een klein schuurtje gaat open en bij het openen blijkt het geen schuur te zijn maar een “appartement” met bed, koelkast en gasfornuis. Bij de aanblik van de koelkast schrik ik toch even. Zo groot, zo verrot en zo zwaar, als er een energielabel op moet zou er een categorie bij bedacht moeten worden ZZZ. We kijken even of hij echt leeg is en met de nodige moeite lukt het mijn collega en ik om het gevaarte naar beneden te sjouwen en in de kombi te krijgen. Natuurlijk moet de bank worden losgeschroefd om hem te laten passen, extra werk dus. Dat maakt het er niet eenvoudiger op aangezien ik nog steeds de woede van de moeder voel in de omgeving.

Nadat we ook gauw het gasfornuis en de gasfles in de kombi hebben gezet deel ik mee dat er maar 1 persoon mee terug kan rijden, alleen voorin is nog ruimte. Ik heb mijn lesje geleerd van het kerstfeest op straat (verslag) en dat zal me niet nog eens gebeuren. De vriendin geeft aan dat zij mee wil en dat ze ook graag een puppy mee wil nemen in de kombi. Absoluut niet, is mijn antwoord, ik ga dat beestje niet onze kombi laten onder poepen en pissen! Opeens veranderd de rolverdeling en besluiten de huisgenoot en kind mee te gaan. Aangezien de moeder ook nog boos rondloopt is het tijd om te gaan en zitten er uiteindelijk toch weer teveel mensen in de kombi. Ik als bestuurder, mijn collega, huisgenoot en kind op de voorste rij. Hoe is het mogelijk!? De vriendin blijft achter, iets dat ik wel fijn vind aangezien ze niet zo goed was in de weg wijzen.

Met het vet van het gasfornuis en het zweet van deze illegale daad in de handen rijden we naar het nieuwe adres in een andere favela. Gelukkig is dat aan de andere kant van de stad en alsof dat nog niet spannend genoeg is zie ik in de verte als we in de buurt van het centrum rijden een blitz, politie controle. “kind onder het dashboard!” roep ik terwijl ik mijn liefste gezicht opzet. Even later kunnen we opgelucht adem halen, geen controle.

Als we de favela in rijden zien we nog net hoe een cement vrachtwagen achteruit het smalle straatje in rijd. Als die cement gaat lossen kunnen we nog wel even wachten. Via een omweg komen we uiteindelijk in de buurt van het huisje uit. Het laatste stuk moeten we door een smal steegje lopen. We laden eerst het gasfornuis uit en lopen mee.

Aangekomen bij het huis gaat de poort open en zie ik de meest waardeloze trap die ik ooit heb gezien, treden van 10-15 centimeter diepte met een hoogteverschil van zeker 30cm. Dit alles afgewerkt in een soort dronkenman cement structuur. Aan het begin van de rotspartij, want daar lijkt het meer op, is een soort badkamer gemaakt. Ik zeg vooral een soort, want bij een badkamer denk je aan iets waar je jezelf kan wassen en daar heb ik mijn twijfels over bij deze. Boven gekomen bij de trap was er een klein terras waar ook weer puppy’s liepen die de boel hadden zitten onder poepen en de strontvliegen vlogen vrolijk in het rond. Bij het opendoen van de voordeur keek een jongen ons verbaasd en slaperig ons aan. “Hé zijn jullie er nu al?” (half elf). Navraag leerde mij dat dit de vader is van eerder genoemde baby. We installeerden het gasfornuis en onze oud jongen was inmiddels ook wakker geworden. Het object (huis vind ik te veel eer voor het gebouwtje) was klein, donker en vies. Hier woonde onze oud jongen nu met zijn vriendin plus het andere stel en kind. Ik zeg altijd ter vergelijking, ik zou mijn fiets er niet willen zetten! En ik weet zeker dat de meeste schuurtjes in Nederland beter zijn gebouwd als dit object.

We begroeten hem en de vraag of er geholpen moest worden met het sjouwen van de koelkast wezen we vriendelijk af. De kans dat het echt hulp zou zijn leek ons niet zo groot. Met heel veel moeite wisten we de koelkast het steile trapje op te tillen en konden we hem in de ruimte zetten die ze keuken noemen. Alleen dat zetten was een probleem, de koelkast was zo oud dat de voorste poten waren weggeroest, er moesten een paar stenen aan te pas komen om hem te stutten. Ik verwacht dat als de koelkast aan slaat om te koelen het hele object zonder stroom zit, misschien zelfs de hele steeg.

Nadat alles was geïnstalleerd namen we afscheid en reden door de favela naar huis. Althans dat was de bedoeling. We waren via een eenrichtingsweg naar boven gereden en aan het einde daarvan stond nog steeds de cement vrachtwagen. Voor ons had inmiddels een andere vrachtwagen zich klemgereden in de smalle straatjes en achter ons stonden ook al twee vrachtwagens te wachten. Uiteindelijk konden we via een ander smal straatje de favela verlaten en reden we naar huis. Koelkast en gasfornuis waren verhuisd in 3 uur tijd.

Thuisgekomen natuurlijk het hele verhaal aan Geke verteld. Ik voel de tranen branden als ik de situatie vertel. In mijn ogen weer zo’n uitzichtloze situatie, Hoe kan je zo iemand helpen vraag ik me af? Je wilt toch niet de rest van je leven in een dergelijk object wonen met zijn vijven? Omdat we hem al vele jaren kennen geeft Geke als antwoord dat hij eigenlijk geen eigenwaarde heeft. Hij had al geen eigenwaarde toen hij bij ons woonde en je ziet dat nu nog terug in zijn gedrag, het interesseert hem gewoon niet, waardeloos. Ik denk na over Geke haar woorden en bedenk me dat dit inderdaad weleens het geval kan zijn. Ik herinner me nog dat hij, toen hij bij ons woonde, ’s nachts in de prullenbak of hoek van de kamer piste omdat hij de wc te ver weg vond. Een normaal denkend mens met eigenwaarde zou dat niet zo snel doen, of in ieder geval schaamte hebben als hij het een dag later op moest ruimen. Hij niet.

We moeten er maar eens samen langs gaan Geke sluit ik deze ochtend af. Geen idee wat we kunnen betekenen voor hem, maar laten we hem in ieder geval niet vergeten.

Later op de middag komt er een bericht binnen op facebook. “Obrigado (bedankt).” Het is slechts één woord maar voor ons enorm waardevol!

Ik heb geen foto’s gemaakt van de bewuste koelkast maar deze stond op internet te koop en lijkt er verdacht veel op. Het enige verschil is dat deze er nog goed uitziet. Voor €65,- kan hij van jouw zijn!

By | 2017-09-13T13:20:01+00:00 13/09/2017|

3 Comments

  1. hanneke 13 september 2017 at 21:46

    Mooi verhaal Anne!
    Denk om je rug he 🙂

  2. Marlies Pilaar 13 september 2017 at 19:35

    Tjonge, wat een verhaal, alweer! Moeten jullie niet eens een boek gaan schrijven over jullie belevenissen?
    Volgens mij wordt het meteen een bestseller!
    Maar, zonder gekheid, ik heb veeeeeel respect voor jullie en je werk(omstandigheden).
    Wijsheid, geduld, vrede en blijdschap gewenst!
    Groetjes,
    Marlies

  3. Jeike lammers 13 september 2017 at 19:35

    You did a good job Anne.!

Comments are closed.