Verjaardag in de gevangenis.

//Verjaardag in de gevangenis.

Verjaardag in de gevangenis.

Al enkele maanden bezoekt Geke een oud-jongen die momenteel in de jeugd gevangenis logeert. Via collega’s had ze gehoord dat hij daar in de gevangenis zat en nadat ze contact had opgenomen met de begeleidster van J. kon ze op visite komen.

Aangezien J. helemaal geen visite kreeg en hij geen gezond “sociaal netwerk” heeft waren ze erg blij met Geke haar bezoeken. De begeleidster heeft Geke intensief betrokken bij het proces van J. zo zijn ze samen naar zijn huis gegaan om te kijken hoe de situatie daar is en kwamen ze al snel tot de conclusie dat hij daar voorlopig niet naar terug kan. Geke heeft vervolgens een afkick kliniek opgezocht en bezocht en daar waren ze bereid hem op te vangen. Alle instanties die zich bezig houden met het traject van J. waren enthousiast en zodoende kan hij binnenkort als zijn straf erop zit naar de afkickkliniek om te werken aan zichzelf en zijn toekomst.

Bezoek aan de afkickkliniek waar J. binnenkort naar toe kan.

Een mooi vooruitzicht waar Geke de afgelopen maanden flink wat tijd en energie in heeft gestopt. Het blijft natuurlijk wel erg spannend of hij het gaat redden, zo realistisch moeten we ook wel zijn…

Aangezien Ezra en Esmé afgelopen maanden vakantie hadden ging Geke altijd alleen op visite. Nu de kinderen weer naar school zijn en het afgelopen woensdag de verjaardag van J. was, was het een mooie gelegenheid voor mij om ook eens mee te gaan.

We reden rond negen uur weg en kwamen een klein half uur later aan. Het complex ligt net buiten de stad en deed me denken aan een Amerikaanse gevangenis documentaire die ik laatst had gezien bij Netflix. Hoge muren met wachttorens en heel veel prikkeldraad. De mensen die mij een beetje kennen zullen weten dat ik mijn kombi zo parkeerde dat ik in geval van nood meteen heel hard weg kon rijden.

Bij de ingang deed een bewaker open en werden we binnengelaten. Dat ging wel heel makkelijk. Later bleek dat dit slechts de portier was. We moesten ons nu melden bij een zeer strikte maar vriendelijke bewaakster. We namen plaats op een bankje op een soort van overkapte binnenplaats. Er liep een manke hond maar voor de rest was het heel stil. Geke vertelde haar wat we kwamen doen en toen begon het proces: wat mag mee naar binnen voor de verjaardag. De taart moest (logisch, hier worden altijd de vijlen in verstopt) in punten worden gesneden en alles werd geteld, de plastic kopjes, bordjes en vorkjes. De rest werd bewaard voor ons. Geke vertelde dat de begeleidster van J. op de hoogte was van ons bezoek en de bewaakster ging haar dan ook even halen. Een (heel) stevige stalen deur werd geopend en daarna verdween ze, dat is wel een serieuze gevangenis dacht ik!

Toen even later de begeleidster er was begonnen zij en Geke meteen te keuvelen over J. Ondertussen had de bewaakster de snackjes die we voor J. hadden meegenomen allemaal uit de verpakking gehaald en in een doorzichtige plastic zak gedaan.

Nadat we alles hadden laten controleren mochten we naar binnen. De zware stalen deur werd geopend en we kwamen terecht op een soort binnenplaats. Het gras en onkruid waren al enige tijd niet geknipt dus het gaf een wat onverzorgde indruk, later bedacht ik me dat het misschien ook niet heel slim is om gevangenen met messen en gereedschap al het gras te laten knippen maar volgens Geke gebeurde het wel af en toe.

Een bewaker ging J. halen en terwijl we stonden te wachten kwam hij aangelopen, natuurlijk zongen we “lang zal hij leven” en volgens mijn bescheiden observatie vermogen stonden de tranen in zijn ogen. We gingen zitten en gaven hem 2 T-shirts die we voor hem hadden meegenomen. De taart was al aangesneden dus daar konden we zo aan beginnen. Ondertussen hield ik alle kopjes, bordjes en vorkjes goed in de gaten, ik wou zo meteen wel weer naar mijn vrijheid terug en dat kon alleen als we alles nog compleet hadden, was mijn idee.

We hebben een klein uur met hem gesproken over zijn leven, hij werd 19 jaar en heeft dus nog een heel leven voor zich! Maak de goede keuzes, vraag hulp als je het moeilijk hebt en werk eerst aan jezelf voordat jij je moeder en familie kan helpen. Natuurlijk hebben we ook gelachen en kwam de begeleidster ook nog even een stukje taart halen. Als afsluiting hebben we voor J. kunnen bidden.

Ondertussen was het tijd om te gaan omdat we onze kinderen van school moesten gaan halen. We verzamelden al onze materialen toen we ontdekte dat de begeleidster wel haar bordje maar niet haar vorkje had teruggebracht! Ik wist niet hoe snel ik mijn vorkje moest pakken, mijn ticket terug naar de vrijheid!!! Gelukkig viel de schade mee en mochten we toch de gevangenis verlaten nadat we gemeld hadden waar het ontbrekende plastic vorkje was gebleven.

We kregen bij de uitgang onze eerder ingeleverde spullen weer terug en liepen door het hek van de portier weer naar buiten. Het is een aparte ervaring om zo uit een gevangenis te kunnen lopen wetende dat er binnenin jongeren zitten die dat niet kunnen. Wat is vrijheid dan kostbaar!

Binnenkort komt J. weer vrij en gaat hij naar de afkickkliniek, Geke zal hem daar ook intensief blijven begeleiden in de hoop dat hij de goede keuzes gaat maken in zijn leven!

By | 2018-02-27T14:46:34+00:00 27/02/2018|

One Comment

  1. Anja Koevoet 27 februari 2018 at 19:56

    Wat beschrijf je dat weer heerlijk levendig en humoristisch! Ik was eventjes binnen, samen met jullie. Thanks!!

Comments are closed.