Een duwtje in de goede richting!

//Een duwtje in de goede richting!

Een duwtje in de goede richting!

Op een middag toen ik onze kinderen net naar school had gebracht en ik de garage dicht wilde doen stond Larissa voor de deur. Ik herkende haar nog, want ze had jaren geleden in een van onze opvanghuizen gewoond die we toen der tijd hadden.

Daar stond ze nu met 1 meisje van een jaar of 3 en een klein mannetje op haar arm van 10 maanden oud.  Ik had haar een paar jaar niet gezien maar de eerste indruk was dat de kinderen goed verzorgd werden en ook zij zag er redelijk verzorgd uit. Je kon in ieder geval zien dat ze niet op straat leefden. Ze kwam langs omdat ze hulp nodig had, ze was net verhuisd naar een andere sloppen wijk en haar douche was kapot.

Larissa is een alleenstaande moeder van 23 jaar. Beide kinderen zijn van verschillende vaders en hebben haar achtergelaten met de kinderen, ze moet het helemaal alleen doen. Gelukkig is Larissa een doorzetter en nu ze bij ons langskwam vroeg ik hoe we haar konden helpen. De kapotte douche maken is geen probleem, maar hoe konden we haar verder helpen?

Ze vertelde dat ze momenteel geen werk kon vinden omdat ze geen cv had en geen telefoon en dus geen telefoonnummer waar mensen haar op konden bereiken. Na dit gesprek voelde ik heel erg dat ze even het welbekende steuntje in de rug nodig had om op te starten en dat ze het dan best wel zou gaan redden.

Om te beginnen moesten de kinderen weer naar de crèche gaan. Samen met haar heb ik rugzakjes en shampoo en zeep en andere hygiëne producten voor de kinderen gekocht. Pas dan mochten de kinderen naar een crèche. Natuurlijk ook een voorraad luiers voor de kleine man. Dus aan die voorwaarden hadden we voldaan.

De kinderen konden naar de crèche, waardoor Larissa vrij was om werk te gaan zoeken. Ik heb samen met haar een cv gemaakt en daar moest natuurlijk een telefoon nummer op. Samen hebben we een simpele mobiele telefoon gekocht zodat ze in ieder geval weer bereikbaar was.

Een collega van mij was het al opgevallen dat Larissa zoals ze het hier noemen een “favela kapsel” had. Niet echt representatief om te solliciteren. Dus werd er haarverf aangeschaft en haar nagels mooi gelakt. Aan het eind was het een zelfverzekerde jongedame en met zelfvertrouwen ging ze naar huis.

2 weken later op een zondag werd ik geroepen. Larissa was beneden en wilde me wat vertellen. “Ze had een baan!” Ze glom van oor tot oor toen ze het me vertelde. Een 8 tot 17.00 baan in het centrum in een klein hamburger tentje. Ideale uren, omdat dekinederen dan op de crèche zitten en ze dan de kinderen op kan halen en ‘s avonds gewoon thuis is. Zelfs haar baas was begripvol om haar situatie. Hier hadden we ook speciaal voor gebeden dat ze een baas zou treffen die begrip voor haar situatie zou hebben, Heel bijzonder!

Soms hebben we gewoon even een duwtje nodig om weer wat grote stappen te nemen. Larissa kan weer een vooruit.  Benieuwd hoe ze het gaat doen op haar nieuwe baan!

By |2019-05-06T18:46:17+00:0006/05/2019|

2 Comments

  1. Ans 7 mei 2019 at 20:33

    Wauw, wat een mooi verhaal!!

  2. clazien Steenkamp 7 mei 2019 at 18:58

    Met voor ons kleine dingen, heb je geholpen, maar voor Larissa hoop voor haar toekomst, en wat mooi dat ze onafhankelijk haar gezin kan verzorgen en onderhouden!

Comments are closed.